عشق واقعی برای هر یک از ما تعریف خاص و ویژه‌ای دارد. برخی آن را عشقی لیلی‌ومجنون‌وار می‌بینند و برخی دیگر معتقدند چنین عشق‌هایی فقط در قصه پریان وجود دارد و در دنیای حقیقی چنین عشقی پیدا نخواهد شد. واقعیت این است که عشق واقعی، وسعت بخشیدن به طبیعت واقعی هر شخص است: یعنی هر آنچه که هستیم و جذب می‌کنیم. حتی در سایر روابط انسانی نیز ما جذب کسانی می‌شویم که بازتاب و انعکاسی از خود را در آنها می‌بینیم. پس اگر به‌دنبال عشقی واقعی هستیم، باید ویژگی‌ها و مشخصاتی را از خود بروز بدهیم که آنها را از یارمان خواهان هستیم. با ما همراه باشید تا بیشتر از ویژگی‌های عشق واقعی برایتان بگوییم.

۱. جذابیت جاویدان

وقتی حقیقتا عاشق کسی هستیم، لحظات پرعشق و عاطفه در عادی‌ترین شرایط و موقعیت‌ها نیز همراه‌مان خواهند بود. هیچ‌وقت لازم نیست برای بروز و به‌وجود آمدن عشق و محبت تلاش به خرج بدهیم. همه‌چیز در رابطه به همان شکلی که هست، مفرح و جالب جلوه می‌کند.

وقتی چنین عشقی را تجربه می‌کنیم، نیازی نیست که از خود واقعی‌مان دور بشویم تا طرف مقابل را راضی و خشنود کنیم، بلکه ساده‌ترین کارهای دونفره نیز سرشار از عشق می‌شوند و هیچ خبری از اجبار و زحمت برای متقاعد کردن یکدیگر وجود نخواهد داشت.

۲. احترام متقابل

یکی از مهم‌ترین عوامل در حفظ پایداری عشق، احترام متقابل است. احترام متقابل یعنی ایجاد فضا و شرایط لازم برای رشد فردی هر یک از طرفین و حفظ حریم‌ها و مرزهایی مشخص. این مرزهای مشخص و حریم‌ها به انتخاب و روش شما وابسته‌اند.

۳. پذیرش

وقتی عاشق کسی می‌شویم، او را با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش می‌خواهیم. دیدمان تغییر می‌کند و گسترده‌تر می‌شود و چیزهایی را می‌بینیم و می‌فهمیم که به‌شکل عادی قادر به تجربه آنها نیستیم. عشق واقعی، ما و شیوه تفکرمان را تغییر می‌دهد. عشق به همه تفاوت‌ها، هماهنگی و زیبایی می‌بخشد. هیچ قضاوتی در روابط عاشقانه وجود ندارد و دروازه‌های قلب در دریافت و پذیرش چیزهای تازه به همان شکلی که هستند، بدون هیچ تغییر و اجباری گشوده و باز است.

۴. ازخودگذشتگی

تنها زمانی می‌توانیم عشقی واقعی را تجربه کنیم که چیزی برای بخشیدن و ارائه از گنجینه قلب و ذهن به دیگری داشته باشیم. اگر می‌خواهیم عشق دریافت کنیم، باید در مقابل عشق بدهیم. عشق واقعی فرسنگ‌ها با ارضای تمایلات خودخواهانه فرق دارد و در عوض به‌معنای کار کردن روی هدفی مشترک و چشم‌اندازی هم‌سو است. فردی عاشق به همان اندازه به نیازهای معشوقش توجه دارد که نیازهای خود را مهم می‌شمارد.

عشق واقعی

۵. اعتماد

آن‌قدر بدیهی است که لزومی به یادآوری آن وجود ندارد؛ همه می‌دانیم که اعتماد، سنگ بنای اصلی روابط عاشقانه است. اعتماد به طرف مقابل خیلی مهم است اما از آن مهم‌تر، اعتمادی است که نسبت به خود داریم. عشق واقعی بدون ایجاد ترس و حالتی تدافعی ما را آسیب‌پذیر می‌کند. پس باید عنصری جدید رابطه را از این آسیب‌پذیری در امان نگه دارد: اعتماد.

وفاداری در رابطه نه‌تنها باعث ایجاد ثبات عاطفی است، بلکه سطح صمیمیت و نزدیکی رابطه را نیز افزایش می‌دهد. وقتی ۲ فرد در کنار هم با عشق و همدلی زندگی می‌کنند، ترسی از آسیب دیدن و ناراحتی وجود نخواهد داشت. با وحدت و یکی‌شدن، عشق مجال رشد می‌یابد و با گذر زمان قوام و استحکامش دوچندان می‌شود.

۶. شفابخشی

عشق شفابخش است و ترس‌ها را از بین می‌برد. عشق واقعی باعث می‌شود تا احساس امنیت و آرامش داشته باشیم. فرقی نمی‌کند کجا هستیم و چه می‌کنیم، سایه‌بان عشق، همچنان ما را حفاظت خواهد کرد. در چنین عشقی خبری از آزاردیدن و اذیت شدن نیست، زیرا ریشه خودخواهی در آن سست است. عشق می‌تواند زخم‌ها و دردهای گذشته را التیام ببخشد و ما را در مسیر رو‌به‌رو پرتوان و قوی سازد. به کمک آن، جرئت دوباره دوست داشتن را پیدا می‌کنیم.

۷. رشد

عشقی واقعی موجبات رشد فردی و معنوی را فراهم می‌کند. همچنین فرایندی است طبیعی که برای آزادی و شادمانی ما ضرورت دارد. همه‌چیز برای بقا نیازمند رشد است: گیاه، حیوان و هر جنبنده و سلولی که روی این کره خاکی قرار گرفته است. عشق واقعی تنها موجب تقویت آزادی و شادمانی نیست، بلکه بر تمام ابعاد زندگی مانند زندگی کاری نیز تأثیرات مثبت دارد. تجربه عشقی به این شیرینی باعث رضایت و شادی است و بدون ترس و مقاومت پیش می‌رود.

۸. همراهی

همه ما به‌عنوان انسان، نیاز به زندگی اجتماعی و همراهی با دیگران داریم. وقتی حرف از عشق می‌شود نیز به‌دنبال کسی هستیم که در سردی و گرمی روزگار همراهی‌مان کند. ما نیازمند کسی هستیم که ماجراهای زندگی‌مان را با او تجربه کنیم: کسی که با او به سفر برویم، رازهایمان را برایش بگوییم، درباره‌ی جهان و اتفاقاتش باهم حرف بزنیم، باهم شوخی کنیم و در کنار هم پیر بشویم. عاشقی یعنی توجه به کسی که می‌خواهیم و دوست داریم. عشق واقعی یعنی شادی روزهای خوش و باهم گریستن در بدحالی‌ها.

عشق واقعی

۹. ارتباط

بیشتر افراد در نشان دادن عشق و محبت به عزیزان خود دچار مشکل هستند. چیزی که مانع این عشق‌ورزی می‌شود، غرور و خودخواهی آنهاست. خودخواهی لزوما از مصادیق و نشانه‌های نخوت و غرور نیست، بلکه گاهی به‌معنای نداشتن اطمینان به خود و احساسات است. وقتی واژه‌هایی که در ذهن داریم پرمعنا و واقعی هستند، بر زبان راندن آنها کار دشواری نخواهد بود. یکی دیگر از سنگ بناهای عشق واقعی، درک متقابل است.

وقتی از اعماق قلب‌مان حرف می‌زنیم و احساساتی صادقانه و حقیقی داریم، شجاعت و بخشندگی‌مان را نشان می‌دهیم. در رابطه‌ای عاشقانه شجاعت و بخشش به‌راحتی شناسایی می‌شوند. رابطه‌ای عاشقانه به دو طرف اجازه می‌دهد که همدیگر را محرم خود بدانند و در حریمی که برای‌شان خصوصی و مقدس است، هیچ‌کس جز یار اجازه ورود ندارد.

۱۰. کار تیمی

عشق‌وعاشقی هم نوعی کار تیمی است دیگر. در دنیای عاشقی باید گاهی‌اوقات اوضاع را مدیریت و کنترل کنید و گاهی نیز عقب بایستید و به یارتان اعتماد کنید؛ این یعنی کاری که در تیم اتفاق می‌افتد. دو یار عاشق مانند اعضای تیم، مکملی برای نقاط ضعف یکدیگر هستند و باعث تقویت نقاط قوت هم می‌شوند. در رابطه عاشقانه باید بدانیم که چه موقع سکوت کنیم و چه زمانی حرف بزنیم. چنین همکاری و همراهی از سوی دو یار عاشق منجر به شکل‌گیری رابطه‌ای تخریب‌ناپذیر و منحصربه‌فرد می‌شود. در این صورت اهداف زوج یک‌پارچه می‌شود و برای رسیدن به این اهداف مشترک تلاشی هم‌سو شکل می‌گیرد.

 

درباره مهدی توسلیان

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

essay writer